บทกวี - อหังการของดอกไม้
สตรีมีสองมือ
มั่นยึดถือในแก่นสาร
เกลียวเอ็นจักเป็นงาน
มิใช่ร่านหลงแพรพรรณ
สตรีมีสองตีน
ไว้ป่ายปีนความใฝ่ฝัน
ยืนหยัดอยู่ร่วมกัน
มิหมายมั่นกินแรงใคร
สตรีมีดวงตา
เพื่อเสาะหาชีวิตใหม่
มองโลกอย่างกว้างไกล
มิใช่คอยชม้อยชวน
สตรีมีดวงใจ
เป็นดวงไฟไม่ผันผวน
สร้างสมพลังมวล
ด้วยเธอล้วนก็คือคน
สตรีมีชีวิต
ล้างรอยผิดด้วยเหตุผล
คุณค่าเสรีชน
มิใช่ปรนกามารมณ์
ดอกไม้มีหนามแหลม
มิใช่แย้มคอยคนชม
บานไว้เพื่อสะสม
ความอุดมแห่งผืนดิน !
แด่พันธมิตร 2551
จะ
ต้องข้ามอีกกี่ศพจึงพบว่า
อำนาจที่ได้มานั้นว่างเปล่า
จะด้านทนกี่เช้าเย็นจึงเห็นเงา
ทั้งโคตรเหง้าเงาหัวสิ้น
เพราะกินเมือง
จะต้องพลีอีกกี่ศพจึงพบฝัน
กี่ฝ่าฟันบรรลุชัยได้หนุนเนื่อง
จะต้องสู้อีกกี่ครั้งจึงหวังเรือง
ชาติประเทืองประชาธิปไตยไร้แร้งรุม
ชาติประเทืองประชาธิปไตยไร้แร้งรุม
......
มุม มืดมีดอกไม้
บานไสวในพฤษภา
มุมเมืองที่ทรมา
จึงประจักษ์สลักศรี
ศักดิ์ศรีที่สล้าง
สู้เพื่อสร้างทางเสรี
ยิ่งมืดก็ยิ่งมี ไม้พันธุ์กล้า
บานท้าทาย
ยิ่งมืดก็ยิ่งมี ไม้พันธุ์กล้า บานท้าทาย
หมดเวลา"หมดเวลาแล้วหมดเวลา
จะต่างสีต่างศรัทธา หมดความหมาย
หมดเวลาค่าของคนหล่นกระจาย
นี่แหละคือภาพสุดท้าย สุดทางตัน
หมดเวลา หมดเวลามากล่าวโทษ
หมดเวลาจะเกลียดโกรธโหดห้ำหั่น
ทุกสิ่งที่ไขว่คว้า ต้องฆ่ากัน
สลายวับกับม่านควันโลกบรรลัย
ให้มันสิ้นให้มันสุดหยุดตรงนี้
อย่าให้มีสิ่งใดเหลือ...เพื่อวันใหม่
ขอพื้นที่กว้างกว้างกลางใจไทย
ดับเปลวไฟปลุกสติผลิปัญญา"
"น้ำตาที่ตกใน เรียกน้ำใจให้คืนมา
ร่วมก่อรอเวลา ลุกขึ้นมาประเทศไทย น้ำตา
ช่วยดับไฟ น้ำใจจะดับควัน พรุ่งนี้คงมีวัน
ให้รักกันประเทศไทย"
http://www.pantown.com/board.php?id=22048&area=4&name=board2&topic=1675&action=view
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น